Farz edelim ki ana'niz, ya da baba'niz, ya da esi'niz ya da çocuklariniz sizden farkli dinsel inançlara yönelmislerdir. Diyelim ki Evren'in Tanri tarafindan yaratilmis olduguna inanmayip Darvin kuramini benimsiyorlardir! Ya da Tanri'nin varligi konusunda kuskulari (tereddüdleri) vardir; Ya da dinlerin insanlari birbirlerine düsman yapti gini savunmaktadirlar. Ya da Hiristiyanligi, ya da Yahudiligi ya da Budizm'i vb., seçmislerdir. Fakat her ne olursa olsun insanlik sevgisiyle dolu kimselerdir. Ve sizi, (inanciniz ne olursa olsun) bagirlarina bas mislardir. Bu kimseleri, farkli bir imana ya da inanca baglidirlar diye Cehennemlik sayar misinizi Kendinize yabanci tutar misinizi Onlar için Tanri'dan "magfiret" (bagislama) dileginde bulunmayi günah sayar misinizi

Söylemeye gerek yoktur ki, eger akilci düsünceye sahip, ve insan sevgisiyle dolu, ve hosgörülü bir kimse iseniz, bu (ve benzerî) sorulara "Hayir!" diyerek yanit vereceksinizidir. Çünkü sizin için önemli olan sey, kisinin dinsel inançlari degil fakat insanlik degeridir. Ne var ki bu tür bir yanit sizin muslümanlik sinavindan sifir almaniza, üstelik "kâfir" ve "zalim" sayilmaniza yeterlidir. Çünkü islâmî anlayis:

"Ey iman edenler! Eger küfrü imana tercih ediyorlarsa babalarinizi ve kardeslerinizi (bile) veli edinmeyin. Sizden kim onlari dost edinirse, iste onlar zalimlerin kendileridir" (K. Tevbe sûresi, âyet 23)

seklindeki âyet'ler ve bu tür âyet'leri getiren Muhammed'in "hadîs" ve "sünnet" seklinde biraktigi ve kendinden verdigi örnekler üzerine oturtulmustur. Diger bir çok yayinlarimizda degindigimiz gibi Muhammed, kendisini bu dünya'ya getiren anasi Amine için Tanri'dan magfiret dilememis, ve daha dogrusu:

"Anneme magfiret dilemek (duâ etmek) için Tanri'dan izin istedim, Tanri bana bu izni vermedi"

seklinde konusmus, babasi Abdullah'in Cehennem atesinde kavruldugunu söylemis, ve kendisini küçük yasindan itibaren çocugu gibi yetistiren, koruyan ve ölümlerden kurtaran amucasi Ebû Tâlib'i de Cehennemlik bilmistir. Bu olumsuz tutumuna sebeb olan sey, anasi'nin, babasi'nin ve amucasi'nin Islâm imaninda ölmemis olmalaridir. Kaynaklarin bildirmesine göre Amine, "müsrik" (puperest) ya da "Yahudi" olarak ölmüstür; ölümü tarihinde Muhammed 6 yasinda idi. Muhammed'in babasi Abdullah, Arap "müsrik'lerdendi" ve öldügü zaman Muhammed yeni dünyaya gelmisti. Daha baska bir deyimle Muhammed'in anasi ve babsi, her ikisi de, daha henüz ortada Islâmiyet diye bir sey yok iken ölmüslerdir, çünkü Muhammed, kirk yasinda iken kendisini "Peygamber" olarak ilân etmis ve Islâm'i yaymaya baslamistir. Su hâle göre Amine ile Abdullah'in müslüman olarak ölmeleri mümkün degildi. Yâni, Islâm imaninda ölmemis olmalari nedeniyle, kendilerine hiçbir suç ya da sorumluluk yüklenemezdi. Ama buna ragmen Muhammed onlari, Islâm olarak ölmediler diye, magfiret dilenilmeyecek kimseler olarak görmüstür. Amucasi Ebû Tâlib'e gelince: Ebû Tâlib, Kureys'in ileri gelenlerinden biri olup son derece iyi kalpli, hosgörülü, yardimsever ve çevresi tarafindan sevilen ve sayilan bir kimse idi. Öylesine hosgörülü idi ki, farkli din ve inanca bagli olanlara karsi sevgi kanatlarini açmisti. Örnegin kendisi puta tapanlardan olmakla beraber Muhammed'in, müsriklere (puta tapanlara) karsi düsmanlik beslemesine aldiris etmez ve onu müsriklerin saldirilarindan korurdu. Bu isi ölünceye kadar yapmistir. Öte yandan, Ebû Tâib'in Ali, Câ'fer, Akil ve Tâlib adinda dört çocugu vardi ve bu dört çocuktan ikisi (Ali ile Ca'fer) muslümanligi seçmis, diger ikisi (Akil ile Tâlib) putperest olarak kalmayi tercih etmislerdi (Bkz. Sahih-i Buharî Muhtasari... Cilt VI, sh. 101, Hadîs no. 785, ve Cilt X, sh. 308). Böyle oldugu halde Ebû Tâlib, çocuklari arasinda ayirim yapmamis, hepsini de bagrina basmistir. Kendi bagli bulundugu dinsel inancin disinda kalanlara sevgi ve sefkât göstermekten geri kalmamistir. Müslümanligi secen ogullari'nin (Ali ile Ca'fer'in) ve Muhammed'in inançlarina saygi göstermistir. Söylendigine göre Muhammed, Mekke döneminde iken Ebû Talib'in korumasi sayesindedir ki yasamini sürdürebilmistir. Ne var ki kendisine babalik eden, kendisini ölümlerden koruyan Ebû Tâlib'i, Islâm'dan gayri bir inançta öldü diye, Cehennemlik bilmistir. Ve müslüman kisilerin de kendisi gibi yapmalari için, yâni müslüman imaninda ölmeyen ana, babalari ve yakinlari hakkinda magfiret dilememeleri için:

"Kâfir olarak ölen Cehennemliktir, ona sefaâtin ve Tanri'ya en yakin olanlarin akrabasi olmanin faydasi yoktur"

demistir [Müslim'in e's-Salih'i ndeki "Imân" bölümüne bakiniz]. Kur'ân'a da sunu koymustur:

"... Ey insanlar! Rabbinize karsi gelmekten sakinin. Babanin oglu, ogulun da babasi için bir sey ödeyemeyecegi günden korkun..." (K. Lokman sûresi, âyet 33)

Yâni Muhammed'in söylemesine göre güyâ Tanri bildirmistir ki müslüman kisi, kâfir olan çocuklarina ahirette sefaatte bulunamayacagi gibi, müslüman imaninda bulunan çocuklar da, kâfir olarak ölmüs babalarina (ya da analarina) sefaatte bulunamayacaklardir. Bu dogrultuda olmak üzere Kur'ân'a ayrica su tür âyet'ler koymustur:

"(Kâfir olarak ölüp) cehennem ehli olduklari onlara açikca belli olduktan sonra, akraba dahi olsalar (Allah'a) ortak kosanlar için af dilemek ne peygambere yarasir ne de insanlara" (Tevbe sûresi, âyet 113).

Islâm kaynaklarinin açiklamalarina göre, bu, ve biraz yukarda belirttigimiz Tevbe sûresi'nin 23. âyet'leri, Muhammed'in anasi Amine 'nin, ya da amucasi Ebû Tâlib'in ölümleri üzerine "inmisti!". Hemen ekleyelim ki Muhammed, müslüman olmayarak ölen ana'ya, ya da baba'ya ya da es'lere, ya da kardeslere vb... "magfiret" dilemeyi yasaklamakla kalmamis ve fakat onlara karsi bu yer yüzü yasamlari boyunca da tam bir düsmanlik yaratmistir. Bu maksatla koydugu âyet'lerden biri söyle:

"Ey iman edenler! ... Içinizden onlara sevgi gösteren kimse süphesiz dogru yoldan sapmistir... Yakinlariniz, çocuklariniz size Kiyâmet gününde bir fayda veremezler. Allah, onlarla sizi ayirir..." (K. Mümtahine sûresi, âyet 1-3)

Burada geçen "onlara" sözcügü, "ana/baba/çocuklar ve yakinlar" anlaminadir. Bundan dolayidir ki Muhammed zamaninda, müslüman kisiler, müslüman olmayan karilarini bosamislar, çocuklarini evladliktan çikarmislar, ya da birbirlerine karsi savasip bogazlasmislardir. Hemen animsatalim ki Muhammed bu düsmanligi, daha ilk baslarda, yâni kendisini "Peygamber" olarak ilân ettigi an'dan itibaren yerlestirmege baslamis, Medine'ye hicret ettikten sonra iyice pekistirmistir.

Söylemeye gerek yoktur bu tür buyruklari, ve bu olumsuz zihniyeti "Hosgörü" anlayisiyle, insan sevgisi'yle (ve hele ana/baba/kardes/ çocuklar / yakin akrabalar arasi iliskiler ile) basdastirmak olasi degildir. Ne var ki bunu söylediginiz an siz, muslümanlik iddiasinda bulunamazsiniz, çünkü Islâm'in bu temel ilkelerin ters düsmüs olursunuz. [Bu konuda benim "Kur'ân'in Elestirisi", "Muhammed'e Göre Muhammed", "Seriât ve Kadin" adli kitaplarima bakiniz].

Islâmci'lar Islâm dinî'nin kadini "kutsal" bir varlik olarak degerlendirdigini, kadinin özgürlügüne, esitligine ve tüm haklarina saygili oldugunu iddiâ ederler. Oysa söyledikleri bastan asagi yalandan ibarettir. Islâm seriâti kadini, baska hiçbir din'de görülmedigi kadar asagilamistir. Bu konuda yapilacak bir sinav'a katilmak isterseniz, su bir kaç soruyu yanitlamaniz gerekiyor.

*

Söylemeye gerek yoktur ki, eger insan sahsiyetinin haysiyetine saygili ve hele kadinin "uygarlastirici" etkinligine, ve özellikle erkek sinifini hayvanliktan uzaklastirici niteliklerine inanmis bir kimse iseniz, yukardaki soruyu tiksintiyle karsilayacak, ve muhtemelen Tevfik Fikret'in su misralariyle karsilamak isteyeceksinzidir:

"Elbet alçalmak olmamali payi kadinligin,

Elbet melekligin umudu olmamali zulûm, kötülük,

Elbet düskün olursa kadin, alçalir insanlik,

Elbet bugün hep onlara düsen yýgýn yýgýn

Tasalar, üzüntüler, çileler, igneler..."

(Osmanli'cadan Türkçe'ye çevirilmis seklidir)

Ne var ki, kadini yüceltici nitelikteki bir görüsü savundugunuz an, müslümanlik sinavindan sifir almak bir yana, ve fakat bir de Islâmcilarin ölüm saçan saldirilarina hedef olursunuz. Sifir almanizin nedeni, Islâm seriâti'nin kadin'lari asagilatan, haysiyetsiz durumlara sokan, zavalli bir yaratik kilan buyruklarindan habersiz kalmanizdir. Bu konuda fikir edinmek ister iseniz, Muhammed'in Kur'ân olarak ve Kur'ân olmayarak koydugu buyruklara söyle bir göz atmaniz yeterlidir. "Seriât ve Kadin" adli kitabimda bu buyruklar, açiklamalariyle birlikte yer almistir; Ne aci bir gerçektir ki insanlarimiz, kadini asagilatan bu din verileriyle egitilmektedirler. Burada bunlardan bir kaç örnegi sergilemekle yetinecegim.

Islâm kaynaklarini ve bu arada Diyânet Isleri Baskanliginin yayinlarini karistiracak olursaniz, dikkatinizi ilk çekecek sey, muhtemelen su buyruk olacaktir.

"Kadinlar dînen ve aklen dûn (eksik) yaratilmislardir...!".

Bu sözler Muhammed'in agzindan çikmistir. Islâm kaynaklarinin bildirmesine göre Muhammed, bir gün kadinlarin yanindan geçerken söyle der:

"Ey kadinlar sadaka verin; zira bana Cehennem gösterildi, çogu sizler idiniz"

Hiç beklenmedik böyle bir agiz saldirisi karsisinda kadinlar sasirip kalirlar, ve sorarlar:

"Neden dolayi biz Cehennemlerin çogunlugunu olusturuyoruz? ".

Muhammed cevap, verir:

"Çünkü siz, ötekine berikine çokça lânet edersiniz, kocalariniza nankörlük gösterirsiniz. Ben akil ve din sahibi kimselerin aklini sizin kadar eksik akilli ve eksik dinli kimselerin çelebildigini görmedim!".

Bu agir hakârete maruz kalan kadincagizlar neden dolayi ve ne bakimdan aklen/dîne eksik olduklarini sorarlar. Muhammed cevap verir; bir kere aklen eksik olduklarini anlatmak üzere söyle der:

"Tanri iki kadinin sahadetini (tanikligini bir erkegin sahadetine denk saymistir; yâni kadinin sahadeti (tanikligi) erkegin tanikliginin yarisidir. Iste bu aklinizin eksikligindendir" .

Ve bunun böyle oldugunu kanitlamak için Bakara sûresi'nin 282ci âyeti'ni onlara okur. Dînen eksik olduklarini açiklamak üzere de söyle der:

"Kadin hayiz gördügü zaman (yâni ay basi halindeyken) namaz kilmaz, ve oruç tutmaz degil mii Iste dînen eksik olmasinin nedeni budur".

Görülüyor ki Muhammed'in Tanri'si, sirf kadinlari asagilamak maksadiyle onlari eksik akilli ve eksik dinli kilmis, üstelik bir de onlari Cehennemlerin çogunlugu yapmistir. Söylemeye gerek yoktur ki Tanri'nin "Yüce" ve "adîl" olduguna inanan kimseler için Muhammed'in bu yukarda söylediklerini benimsemek ve örnegin: "Evet kadinlar aklen ve dînen eksik yaratilmislardir" seklindeki Islâmî buyrugu savunmak mümkün degildir.

Fakat is bununla bitmiyor; çünkü Muhammed, aklen ve dîne eksik yaratiklar olarak tanimladigi kadinlari, biraz daha asagilatmak üzere daha nice seyler söylemistir ki bunlari, çok kisa bir sekilde söyle özetleyebiliriz. Muhammed'in söylemesine göre Allah erkekleri kadinlara üstün tutmustur (K. Nisâ sûresi, âyet 34; Bakara 228); Miras'ta erkek, kadina oranla iki misli pay alir (K. Nisâ, 11, 176); Karisi'nin itaatsziliginden ya da inatçiligindan kusku eden erkek, ona dayak atabilir (K. Nisâ 34); Namaz kilan müslüman kisi'nin önünden esek, köpek, domuz ya da kadin geçecek olursa, namaz bozulmus olur (meger ki o kisi sûtre kullanmis olsun. "Sütre", namaz kilan kisi'nin önüne koydugu her hangi bir seydir); Ugursuzluk üç seyde vardir ki bunlar kari, ev ve at'tir; Kadinlar arasinda iyi kadin, yüz tâne siyâh karga arasinda alaca bir karga'ya benzer; Erkeklere kadinlardan daha zararli bir fitne yoktur; Cehennem'in çogunlugunu kadinlar olusturur [Bütün bu hususlarla ilgili kaynaklar ve daha geni açiklama için benim "Seriât ve Kadin" adli kitabima bakiniz]

Ve iste eger siz, Islâm seriâti'nin kadinlar hakkindaki bu asagilamalarina, bu hakâretlerine katilmiyor iseniz, müslümanlik sinavini geçememis olur, ayrica da "zindiklikla" damgalanirsiniz.

Eger bu soruyu: "Hayir inanmam! çünkü her seyi diledigi gibi olusturan bir Tanri'nin kadinlari fitne kaynagi olsunlar diye, ya da seytan niteliginde yaratacagini düsünemem" seklinde yanit verecek olursaniz, müslümanlik sinavindan sifir alirsiniz. Ayrica da, Muhammed'in sözlerini inkâr etmek gibi bir günâh islemis sayilirsiniz. Çünkü Muhammed, Kadinlarin, genellikle kötü, fitneci, hilekâr vs... olduklarini anlatmak için sayisiz denecek kadar çok buyruklar getirmistir. Çesitli yayinlarimizla bunlari inceledik. Bir iki örnekle yetinmek gerekirse:

Muhammed'e göre kadýnlar hilekârdýrlar, fitne kaynagýdýrlar; onu bunu tuzaga sokalar. Bunu anlatmak maksadiyle:

"... Kadinlardan sakinin, zirâ Benî Israil'de ilk fitne kadin yüzünden çikti"

demis, ve sunu eklemistir:

"... Benden sonra erkeklere, kadinlardan daha zararli fitne ve fesad (amili) olarak hiçbir sey birakmadim"

Bu söylediklerini pekistirmek üzere Kur'ân'a, kadinlarin fitne kaynagi olduguna dâir "Yusuf masali"ni koymustur. Masal'a göre, Yusuf, kendisine iyilikte bulunan efendisinin karisi tarafindan iftiraya ugrar. Çünkü güya kadin ona asik olmustur ve onunla yatmak arzusundadir. Fakat Yusuf efendisine ihânet etmek istemez ve kadinin isteklerini geri çevirir. Bunun üzerine kadin onu kocasina fitneler. Fakat kocasi gerçegin ne oldugunu ögrenir ve karisina hitaben söyle der:

".... Siz Kadinlarin ... keydiniz (hileniz, fitneniz, tuzaginiz) çok büyük(tür)..."

Bunu söyledikten sonra Yusuf'a döner ve:

"sakin bundan bahsetme"

der ve yine karisina hitaben:

"... Sen de kadin günâh(inin bagislanmasini iste, çünkü ) cidden sen büyük günahkârladan oldun"

diye konusur. Fakat Yusuf, kadinlarin tuzagindan kurtulmak için Tanri'ya yalvarmak gerektigini düsünür ve söyle der:

"... Ya Rabbi! Zindan bana, bunlarin da'vet ettikleri fi'ilden daha sevimli ve eger sen benden bu kadinlarin tuzaklarini bertaraf etmezsen, ben onlarin sevdasina düserim ve cahillerden olurum" (K. Yusuf Sûresi, âyet 28, 33)

Ve iste Muhammed, Tevrat'tan esinlenip kendi günlük siyâsetinin gereksinimlerine göre seklillendirdigi bu masali kendisine malzeme edinerek söyle demistir:

"Süphesiz ki siz (kadinlar) hissiyatini gizleyip hilâfini izhâr etmekte Yusuf'un karsilastigi kadinlar gibisiniz" [Bu konuda benim "Seriât'tan Kissa'lar 1" ve "Seriât ve Kadin"adli kitaplarima bakiniz].

Islâm dünyasinin Muhammed'ten sonra en önemli simasi olarak kabul ettigi Imam Gazalî, Muhammed'in kadinlar hakkindaki degerlemesini göz önünde tutarak kadin sinifini, çesitli hayvanlararin karakterine uygun olarak on farkli tipe ayrilmistir, ki bunlar domuz, maymun, köpek, yilan, katir, akrep, fâre, tilki, güvercin, ve koyun gibi hayvanlardir. Bu örnekleri, kadinlarin kötülüklerini, genellikle, kocalarina karsi tutum ve davranislari açisindan ele almistir. Örnegin, güyâ karakter itibariyle domuza benzeyen kadinlar oburdurlar, midelerini doldurmaktan baska bir sey düsünmezler; din ve iman gibi seylerle ilgileri yoktur; kocalarinin haklarina saygi göstermezler. Karakterce köpege benzeyen kadinlar, kocalari konusurken sözünu kesip suratina bagiran, hirlayan kadinlardir. Tilkiye benzeyen kadinlar, kocalarini evden gönderip bütün gün yatip uyuyan kadinlardir. Akrep cinsi kadinlar, dedikoducu, laf toplayan kadinlardir; vb...

Yine Muhammed'in söylenmesine göre seytan, daima kadinlarin arkasindan gider ve onlara, erkekleri bastan çikarmak bakimindan yardimci olur. Söyle diyor Muhammed:

"Kadinlar insanin karsisina seytan gibi çikarlar... Size dog ru bir kadinin geldigini gördügünüz zaman bilesiniz ki size yaklasan bir seytandir"

Bu vesileyle erkeklere su ögütte bulunmustur:

"Sokakta giderken kadin denilen seytani gördügünüz an derhal eve dönüp karilarinizla sevisin ve kabaran sehvetinizi giderin".

Dikkat edilecegi gibi Muhammed, kadin sinifini asagilatacagim diye, aslinda erkek sinifini asagilatmistir; su bakimdan ki, yukardaki tanima göre erkekler, hani sanki irâde sahibi olmayan hayvanlardir da kadin gördükleri an seheviliklerine hakim olamayip saldiriya geçmekten kendilerini alamazlar.

Muhammed'e göre kadýn, erkekler bakimindan sadece dünya yasami sirasinda degil, fakat erkeklerin ölüpte tabuta konulduklari zamanlar dahi, fesad ve hile nedeni olabilecek nitelikte bir yaratiktir. Bundan dolayidir ki kadinlari cenâze nakli islerinden uzak kilmistir. Bunun böyle oldugunu anlatmak maksadiyle:

"... Cenâze (tabut'a) konulup erkekler omuzlarina yüklendiklerinde..."

diye konusmustur. Dikkat edilecegi gibi burada, tabut'un sadece erkeklerin omuzunda tasinabilcegine isâret etmis bulunmaktadir. Bundan dolayidir ki, cenâze nakline katilmanin, katilan kisiye "hayir ve sevab" kazandirdigini bildirmistir. Her ne kadar bazi yorumcular kadinlarin zayif bünyeli, ve erkekler gibi agir islere mütehammil omadiklarini öne sürüp bundan dolayi cenaze nakline katilmamalari gerektigini öne sürerlerse de dogru degildir. Çünkü asil neden, Muhammed'in kadinlari aklî ve fitrî ve dinsel nitelikler bakimindan yetersiz görmesidir. Bundan dolayidir ki Islâm kaynaklari (örnegin Diyânet Isleri Baskanligi), kadinlarin cenâze nakline katilmalarini fitne ve fesat saçan bir sey olarak görmüsler, örnegin söyle demislerdir:

"... (Kadinlarin) Hele erkeklerle müstereken (cenaze'yi) nakil ve ihtimâle kalkismalari mazinne-i fesâddir, mahall-i fitnedir. Iste bu naklî, aklî, fitrî delillerden dolayi kadinlarin cenâze nakline istirakleri tecviz edilmemistir..." [Burada geçen "mazinne-i fesâd" deyimi "Kendisinden fesâd beklenilen" anlaminadir. "Mahall-i fitnedir" deyimi ise "fitne'nin yerlesik bulundugu yer" demektir. Bu alinti için bkz. Sahih-i Buharî Muhtasari... Cilt 4, sh. 450-1].

Ne ilginçtir ki Muhammed, hem bir yandan kadinlari cenâ ze'ye katilmaktan yasaklamistir ve hem de katilmadiklari için onlari terslemistir. Bununla ilgili bir örnek söyle: Bir gün Muhammed, birisinin cenâzesine gider; orada bir takim kadinlarinin bulundugunu görür ve onlara sorar:

"(Ey kadinlar!) Cenâze'yi omuzlar misinizi"

kadinlar:

"Hayir omuzlamayiz"

derler. Muhammed yine sorar:

"Ya ölüyü defneder misinizi

Kadinlar:

"Hayir defnetmeyiz"

derler. Bunu üzerine Muhammed onlara, âdeta hakâret edercesine:

"Öyle ise nikâbinizla ve hiçbir hayir ve sevâba nâil olmiyarak evinize dönünüz"

der [Bkz. Diyânet yayinlari: Sahih-i Buharî Muhtasari... Cilt 4, sh. 450].